Wat haar man nooit vertelde

De plek en het bedrijf

Ell is een dorp van nog geen tweeduizend inwoners in de gemeente Leudal, Midden-Limburg — kerktoren, een paar boerderijen, akkers die overlopen in bos. Aan een straat met de naam van een lokale familie zat tot voor kort het kantooradres van een klein bureau dat zorgpersoneel bemiddelde: verpleegkundigen en verzorgenden die op flexibele basis bij instellingen werden ingezet wanneer die zelf geen personeel konden vinden.

Het bureau was niet alleen. Het maakte deel uit van een kleine familie van vennootschappen, aangestuurd vanuit een holding, met zustermaatschappijen die actief waren geweest in Utrecht en met flexpersoneel elders in Brabant. Op het hoogtepunt leverde de groep aardig wat werk op. Bij het faillissement stond er nog precies één werknemer op de loonlijst.

Begin mei 2026 vroeg het bestuur zelf het faillissement aan — niet alleen voor dit bureau, maar voor de hele groep vennootschappen tegelijk. Geen schuldeiser die aan de bel trok, geen deurwaarder die de stekker eruit trok. De aanvraag kwam van binnenuit, van een bestuurder die naar eigen zeggen nooit had willen besturen.

De opbouw

Het verhaal van de groep is het verhaal van één man die jarenlang de touwtjes in handen had. Als directeur-grootaandeelhouder van de holding bouwde hij een clubje uitzendbureaus op, gericht op de zorgsector — een markt die structureel personeel tekortkomt en waar flexibele bemiddeling goed van kan leven. Zijn vrouw stond op geen van de aandeelhoudersregisters. Zij werkte zelf als zzp’er in de zorg en had zich, zo verklaart ze later aan de curator, nooit met het bedrijf van haar man bemoeid.

Een jaar voordat algemeen bekend werd dat de overheid strenger zou gaan handhaven op schijnzelfstandigheid, kocht hij nog twee extra bedrijven bij. Voor die overnames werd geld geleend. Het paste bij de manier waarop hij de zaak dreef: uitbreiden, ook als de financiering krap was.

Wat er misging

In maart 2025 overleed hij. Zijn vrouw erfde niet alleen zijn nalatenschap, maar ook zijn bestuurderschap — van de holding en van alle werkmaatschappijen eronder. Ze was op dat moment, schrijft de curator, niet op de hoogte van de financiële staat van de vennootschappen. Wat ze wél snel merkte: torenhoge schulden waarvan ze het bestaan niet had gekend.

De timing was ongelukkig. Rond dezelfde periode voerde de wet DBA — die schijnzelfstandigheid via de Belastingdienst moet tegengaan — voor uitleenconstructies als deze een nieuw, scherper handhavingsregime in. Opdrachtgevers die eerder zonder problemen zorgpersoneel inhuurden via een tussenpersoon, trokken opdrachten in. Ze schatten het risico op naheffingen te hoog in en gingen liever rechtstreeks in zee met zzp’ers, of helemaal niet. De omzet van de uitleenbureaus kelderde. Er moest afscheid worden genomen van personeel — het bureau in Ell hield uiteindelijk nog maar één medewerker over.

Toen kwam er nog een schop bovenop. Kort na het overlijden meldde de boekhouder van de vennootschappen zich met een onaangename mededeling: er waren onbetaalde facturen, van een administratiekantoor dat werkzaamheden voor de groep had verricht. Voor die vordering werd uiteindelijk beslag gelegd op de bankrekeningen van de vennootschappen. Klanten die facturen aan de groep verschuldigd waren, betaalden daardoor niet meer — een geblokkeerde rekening wekt weinig vertrouwen. De vennootschappen kwamen steeds verder in de knel.

De rekening die opdook

Er liep intussen een rechtszaak. Het administratiekantoor had de holding en haar dochterondernemingen voor de rechter gedaagd. Omdat niemand namens de vennootschappen was verschenen, werden er verstekvonnissen gewezen — vonnissen bij gebrek aan verweer. Pas daarna kwam er verzet: de vennootschappen probeerden alsnog inhoudelijk te reageren. Het is een detail dat past bij het grotere beeld — een bestuur dat de zaken achter de feiten aanliep, in een structuur die het overleden bestuurslid had opgetuigd en dat zijn opvolger nog aan het ontrafelen was.

De curator heeft de rechtszaak inmiddels niet voortgezet. In plaats daarvan wordt de vordering van het administratiekantoor gewoon meegenomen op de lijst van erkende schuldvorderingen — een pragmatische afhandeling van iets dat, voor de nieuwe bestuurder, moet hebben gevoeld als de zoveelste onaangename verrassing uit het verleden van haar man.

Uiteindelijk restte er weinig anders dan de vlucht naar voren: het eigen faillissement aanvragen van de holding en al haar dochtervennootschappen tegelijk.

Wat de curator aantrof

Op de bankrekeningen van het bureau in Ell stond weinig: een tientje op de betaalrekening, ruim achtduizend euro op de zogeheten g-rekening — een geblokkeerde rekening waarop loonheffingen worden gereserveerd. Na de faillietverklaring kwam er nog een betaling van een debiteur binnen, waardoor de boedel op bijna zesduizend euro staat. Geen bedrijfspanden, geen bedrijfsmiddelen, geen voorraad: dit was een bemiddelingsbureau, geen bedrijf met veel fysiek bezit.

Waar het ingewikkelder wordt, is bij de debiteuren. Er is een portefeuille aan openstaande vorderingen, deels ondergebracht bij een incassobureau — maar aan welke vennootschap uit de groep die vorderingen precies toebehoren, is nog niet volledig helder. Twee zustermaatschappijen, actief in Utrecht en met flexpersoneel, hadden hun activiteiten volgens de bestuurder al beëindigd. Vermoedelijk vallen de resterende vorderingen daardoor toe aan het bureau in Ell of aan een verwante Brabantse werkmaatschappij, maar zekerheid daarover is er nog niet.

Jaarrekeningen zijn er niet gedeponeerd bij de Kamer van Koophandel. De bestuurder heeft de curator laten weten dat de huidige accountant daarmee bezig was, maar dat de stukken nog niet af waren toen het faillissement werd uitgesproken. Zoals gebruikelijk bij ieder faillissement zal de curator onderzoeken of er sprake is geweest van onbehoorlijk bestuur of van benadeling van schuldeisers in het zicht van het faillissement. Concrete aanwijzingen daarvoor noemt het eerste verslag niet — het onderzoek staat nog aan het begin.

De open vragen

Nog niet gepubliceerd staat het antwoord op de vraag hoe groot de belastingschuld van de groep uiteindelijk blijkt te zijn — de fiscus moet nog reageren op de gegevens die de curator heeft opgevraagd. Ook is nog niet bekend wie welke vordering uit de gezamenlijke debiteurenportefeuille mag incasseren nu de vennootschappen ieder als aparte boedel worden afgewikkeld. En dan is er de vraag die in ieder faillissement standaard wordt gesteld, maar hier extra beladen aanvoelt: is er onbehoorlijk bestuur geweest — en als dat zo blijkt, bij wie moet dat dan worden neergelegd, bij een bestuurder die er zelf pas laat en onvrijwillig bij betrokken raakte, of bij wat haar voorganger had achtergelaten?

De curator dient het volgende verslag uiterlijk 14 september 2026 in. Tegen die tijd moet duidelijker zijn hoe de schuldenlast zich verhoudt tot wat er in de boedel binnenkomt, en of het onderzoek naar de gang van zaken vóór het overlijden van de vorige bestuurder iets oplevert.

Dit dossier loopt nog. Het eerste verslag van de curator dateert van 12 juni 2026.