Vier vrachtwagens en geen bestuurder

Aan de A28

Op een bedrijventerrein aan de oostkant van Leusden, vlak naast de snelweg, staat een rij portacabins en lage loodsen die voor toevallige passanten weinig betekenis hebben. Een schilder, een installateur, een paar groothandels, een autopoetser. En tot een paar weken geleden, ergens tussen twee andere bedrijven in: een klein transportbedrijf. Vier vrachtwagens, een planning op het bord, een paar contracten voor goederenvervoer over de weg. Niets bijzonders.

Tot het bedrijf failliet ging en niemand meer wist waar de vrachtwagens stonden.

Het bedrijf was klein. Twee mensen in vaste dienst, een handvol klanten, een omzet die in goede jaren net boven de driekwart miljoen euro uitkwam. Geen grote distributeur, geen Europa-combi met chauffeurs in Polen en een hoofdkantoor in Veenendaal. Een eenvoudige onderneming: vier voertuigen, een planner, en de vraag wat er morgen vervoerd moest worden.

Vader en zoon

Het transportbedrijf werd opgericht in maart 2023, in de luwte van een sector die zich nooit helemaal van de coronaperiode hersteld had. Brandstofprijzen schommelden, opdrachtgevers werden ruwer in hun tarieven, contracten werden korter. Maar het lukte. Aan het einde van 2023 stond er een omzet van ruim €545.000 op de jaarrekening, met een winst van rond de €51.000. Het jaar daarna groeide de onderneming door naar bijna €778.000 omzet en €62.000 winst. Twee mensen in vaste dienst. Vier wagens op de weg. Een gezond familiebedrijfje.

Wat de buitenwereld niet zag, was hoe het bedrijf van binnen was georganiseerd. De zoon was formeel de baas: middellijk statutair bestuurder, via een holding waarvan hij enig aandeelhouder was. In de praktijk leunde hij zwaar op zijn vader. Die had geen formele rol in het bedrijf, maar deed de administratie en de overige bedrijfsvoering — alles wat erbij komt kijken om een onderneming met vier vrachtwagens overeind te houden. De zoon deed de planning. Wie waar moest zijn, welke wagen waar moest staan, welke afspraken er voor de volgende week lagen. Een klassieke verdeling in een familiebedrijfje: de zoon op papier de directeur, de vader in de praktijk de motor.

Tot de vader stierf.

De overdracht

In het curatorverslag staat het in droge zinnen. De voormalig bestuurder — de zoon — heeft verklaard dat hij “slechts beperkt inzicht had in de gang van zaken binnen de onderneming”. Hij was verantwoordelijk voor de planning. De rest, inclusief de administratie, had bij zijn vader gelegen.

Toch zette hij het bedrijf voort. Hij had misschien geen keus. Misschien wilde hij het. Hoe dan ook: het verliep moeizaam, vertelde hij later aan de curator. Hij had onvoldoende kennis van de onderneming om die zelfstandig draaiende te houden. De operationele kosten stegen, de financiële druk nam toe. De cijfers tot eind oktober 2025 — tien maanden — laten een omzet zien die niet meer dan een derde bedroeg van het jaar ervoor.

Op 27 oktober 2025 — een paar maanden na het overlijden van zijn vader — werd het transportbedrijf overgedragen. De holding waarmee de zoon het hield, droeg haar aandelen in het bedrijf over aan een nieuwe eigenaar en trad af als statutair bestuurder. Een vreemde — een natuurlijk persoon — werd nieuwe enig aandeelhouder en bestuurder. Wie die persoon is, vermeldt het verslag niet. Hoe de overdracht tot stand kwam, ook niet. Of er geld voor werd betaald, evenmin.

Vijf maanden later, op 31 maart 2026, sprak de rechtbank Midden-Nederland het faillissement uit.

Wat de curator aantrof

De curator heeft tot op heden geen contact kunnen krijgen met de huidige statutair bestuurder. Hij heeft een hele eerste verslagperiode lang — bijna een maand — geprobeerd. De administratie van na de overdracht is niet aangeleverd. En de jaren ervoor zijn ook niet schoon: de jaarrekeningen over 2023 en 2024 zijn nooit gedeponeerd, leest de curator in het handelsregister. Voor 2025 was de deponeertermijn nog niet verstreken toen het faillissement werd uitgesproken. De financiële gegevens die de curator wél heeft, lopen tot 27 oktober 2025: precies de dag van de overdracht. Daarna stopt het beeld.

Op de bankrekening bij ABN AMRO stond op de faillissementsdatum €12,58. Dat is het hele boedelsaldo.

En vier leasevoertuigen — vier vrachtwagens — zijn spoorloos.

Wie de voertuigen onder zich heeft, wie ermee rijdt of wie ze ergens heeft afgezet — de curator weet het niet. Hij heeft pogingen gedaan om ze te traceren. Die pogingen, schrijft hij, zullen worden voortgezet.

De schade

De bekende schulden zijn op dit moment nog overzichtelijk, en zullen vrijwel zeker groeien zodra de curator dieper in de boekhouding kan. De fiscus heeft een preferente vordering ingediend van bijna €108.000. Vijf concurrente crediteuren hebben zich gemeld voor een gezamenlijk bedrag van iets meer dan €103.000. Personeel was er ten tijde van het faillissement niet meer: de twee werknemers van het jaar ervoor waren toen al uit dienst.

Geen onroerend goed. Geen bedrijfsmiddelen op naam van de gefailleerde. Geen voorraden, geen debiteuren, geen lopende huurovereenkomst voor een opslagloods of een kantoor. Geen verzekeringen. Niets.

Geen werknemers om te informeren. Geen klanten om te bellen. Alleen een fiscus, vijf crediteuren en vier vrachtwagens die niemand kan vinden.

Wat resteert aan vragen

Het curatorverslag is een eerste verslag, opgemaakt op 30 april 2026 — een maand na de uitspraak. Een momentopname, het werk is amper begonnen. Het oorzaak- en rechtmatigheidsonderzoek wordt voortgezet in de volgende verslagperiodes. Of er sprake is van onbehoorlijk bestuur, valt nu nog niet te zeggen. Of er paulianeus is gehandeld — of er in de aanloop naar het faillissement goederen of geld zijn weggesluisd — evenmin.

Maar de vragen liggen er wel.

Wie is de nieuwe bestuurder, die het bedrijf in oktober 2025 overnam, vijf maanden voor het faillissement? Waarom werd het bedrijf overgedragen aan een derde, terwijl de cijfers tot dat moment weliswaar verslechterden, maar niet rampzalig waren? Over welke periode is de belastingschuld van bijna €108.000 opgelopen, en wat zegt dat over de afgelopen jaren? Wat heeft de nieuwe bestuurder met die vier vrachtwagens gedaan — heeft hij ze nog in gebruik, heeft hij ze doorverkocht, staan ze ergens op een terrein dat niemand aan deze BV koppelt?

En de vraag die misschien het zachtst is, maar het meest dichtbij komt: hoe komt een rouwende zoon, vijf maanden na het overlijden van zijn vader, in een positie waarin hij zijn bedrijf overdraagt aan een onbekende? Wie kwam er op zijn pad? En wat beloofde die persoon hem?

Het oorzaak- en rechtmatigheidsonderzoek loopt nog. Voorlopig zijn de vrachtwagens nergens te vinden — en de bestuurder ook niet.