De meubels lagen nog op zee

Aan de rand van Almelo, op een bedrijventerrein vol grijze gevels, loopt een straat die is vernoemd naar een ontdekkingsreiziger. Columbus. Het is het soort adres waar je niet komt tenzij je er moet zijn: een distributiehal, een laadperron, een parkeerplaats die op een doordeweekse ochtend halfvol staat. Achter een van die gevels zat tot voor kort het zenuwcentrum van een meubelimperium dat de meeste Nederlanders nooit van binnen hebben gezien, maar waarvan velen wél de website kenden.

Want het bedrijf verkocht zijn banken, kasten en eettafels grotendeels online. Een webshop, vlot vormgegeven, met een huiselijke merknaam, gevuld met fotogenieke interieurs en de belofte van scherpe prijzen. Daarnaast was er een groothandelstak die de fysieke winkels bevoorraadde, en drie showrooms — in Apeldoorn, in het Zuid-Hollandse Hazerswoude-Rijndijk en in Hengelo — waar je kon gaan zitten, voelen, twijfelen. Eenentachtig mensen verdienden er hun brood. En op de piek ging er bijna negentien miljoen euro per jaar om.

Op 16 april 2026 sprak de rechtbank Overijssel het faillissement uit over de webshop en de groothandel. De drie showrooms volgden binnen een week; de hele keten viel als een rij dominostenen om.

De opbouw van een keten

De webshop werd opgericht in het voorjaar van 2018, de groothandel was nog enkele jaren ouder. In de jaren die volgden ontstond er een in elkaar grijpende constructie: de webshop kocht de meubelen in, verkocht ze door aan de groothandel, en die leverde op haar beurt aan de showrooms. Geld en goederen liepen rond in een kring, met aan de buitenkant de klant die op een knop drukte en een leverdatum kreeg.

Het werkte. De omzet van de webshop klom van ruim zestien miljoen euro in 2023 naar bijna negentien miljoen in 2024, het beste jaar dat het bedrijf zou kennen. Onder de streep stond winst — bijna acht ton. Voor een online meubelverkoper — in een markt waarin de marges flinterdun zijn en de concurrentie genadeloos — waren dat cijfers om trots op te zijn.

Eén blik op de derde regel van die tabel laat zien hoe snel het kon kantelen. In 2025 halveerde de omzet bijna — van negentien naar tien miljoen — en sloeg de winst om in een verlies van ruim vier miljoen euro. Wat in 2024 nog een groeiverhaal was, was een jaar later een vrije val.

Wat er misging

De kiem zat, zoals bij zoveel bedrijven die de afgelopen jaren omvielen, in de nasleep van de coronapandemie. Niet de lockdowns zelf — een meubelwebshop draaide tijdens corona juist goed, want heel Nederland zat thuis naar zijn eigen interieur te kijken. Het probleem kwam daarna, en het kwam van ver weg.

Meubels worden voor een groot deel aan de andere kant van de wereld gemaakt en per zeecontainer naar Nederland gevaren. Toen de wereldwijde toeleveringsketens na corona ontregeld raakten, werden die containers duurder, schaarser en vooral trager. Voor een bedrijf dat zijn voorraad vooruit moet inkopen — betalen nu, leveren straks — is dat een sluipend gif. De liquiditeit liep terug. Voorraden konden niet op tijd worden aangevuld. Levertijden liepen op. En een klant die op een nieuwe bank wacht, wacht niet eindeloos: de omzet zakte.

In september 2025 deponeerde de directie een startverklaring voor een WHOA-traject — de wettelijke route waarmee een onderneming met een dwingend akkoord haar schulden kan herstructureren en, als alles meezit, gesaneerd en levensvatbaar verdergaat. Het was de noodrem. Even leek er ruimte om de keten te redden.

Toen kwam de laatste klap van buiten. De oplaaiende spanningen in het Midden-Oosten verstoorden de zeeroutes opnieuw en joegen de kosten verder omhoog. De containers die het bedrijf overeind moesten houden, werden onderdeel van het probleem. In april 2026 was het over: op 15 april volgde surseance van betaling, één dag later het faillissement. En omdat de drie showrooms volledig afhankelijk waren van de groothandel en de webshop, sleurde de val van het centrum de winkels mee.

De doorstart in acht dagen

Wat daarna gebeurde, ging opvallend snel. Binnen acht dagen na het uitspreken van het faillissement, op 24 april 2026, lag er een doorstart. Dat tempo had een reden, en die reden dreef letterlijk op het water.

Een deel van de voorraad was al betaald maar nog niet geleverd: bestelde meubels die in containers op zee onderweg waren naar Nederland. De buitenlandse leveranciers wilden garanties voordat ze die lading zouden vrijgeven. Zou de curator te lang wachten, dan dreigde die voorraad — en het geld dat erin zat — verloren te gaan. Er moest dus snel een partij komen die de boel overnam. Die kwam er.

De doorstarter nam de webshop over, de groothandel en de showroom in Hengelo. Wat werd verkocht, leest als de inventaris van een modern handelsbedrijf: de bedrijfsinventaris en het materieel, een voorraad meubelen van ruim een half miljoen, en — minstens zo waardevol — de merknaam, de beeld- en woordmerken, de domeinnamen met de hele inhoud van de website, en de database met het klantenbestand. Ook de aanbetaling op de containers op zee werd door de overnemer vergoed. In totaal bracht de doorstart bijna 879.000 euro op voor de boedel.

Voor eenendertig van de eenentachtig werknemers betekende de doorstart een nieuwe baan. Voor de overige vijftig niet. De showrooms in Apeldoorn en Hazerswoude-Rijndijk werden niet voortgezet; hun winkelruimtes werden bezemschoon opgeleverd.

De rekening, en wie hem betaalt

Achter de nuchtere overnamecijfers gaat een veel grotere stapel rekeningen schuil. De Belastingdienst diende voor ruim drie miljoen euro aan vorderingen in, verdeeld over de vijf vennootschappen. Daarbovenop staan de gewone, concurrente schuldeisers: bij elkaar ruim zeven miljoen euro. En dan is er een getal dat alles zegt over wát voor onderneming hier omviel.

Bij de webshop alleen al meldden zich 6.573 concurrente schuldeisers. Geen banken, geen leveranciers — daarvoor zijn het er veel te veel. Het zijn voor het overgrote deel klanten. Mensen die een bank, een bed of een eettafel hadden besteld, hadden betaald of aanbetaald, en nu met lege handen staan.

Voor hen volgt de bitterste passage van het hele dossier. Wie een meubel koopt bij een aangesloten winkel, denkt vaak beschermd te zijn door een garantieregeling van de branche. Maar de stichting die die regeling uitvoert, liet de curator weten dat er onder die garantie géén dekking bestaat voor claims die bestaan uit een — gehele of gedeeltelijke — aanbetaling. Met andere woorden: juist de klanten die vooruit hadden betaald, vallen buiten de boot. Hun enige route is zich melden als gewone schuldeiser in het faillissement, achteraan in een rij van duizenden, met een boedel die in het niet valt bij de openstaande bedragen.

Sommige klanten waren hun geld al sneller kwijt of juist net op tijd terug: betalingen via de webshop liepen deels via tussenpartijen met een terugboekgarantie, en na het faillissement maakten klanten daar gebruik van. Wie via zo’n weg betaalde, kon zijn geld soms nog storneren. Wie rechtstreeks had aanbetaald, kan dat niet.

De open vragen

Zoals bij elk eerste verslag staat het oorzaken- en rechtmatigheidsonderzoek nog aan het begin. Of er sprake was van onbehoorlijk bestuur of van benadeling van schuldeisers, staat overal in het dossier op “in onderzoek” — en dat hoort zo. Er zijn op dit moment geen concrete bevindingen die wijzen op iets onoorbaars; wat het verslag schetst is vooralsnog het verhaal van een keten die werd platgedrukt tussen ontregelde aanvoerlijnen en haar eigen vooruitbetaalde voorraad.

Toch is er één regel die de curator zelf de moeite van het noemen waard vond. De jaarrekening over 2024 van de moedermaatschappij — de webshop — werd wél in concept opgesteld, maar nooit gedeponeerd; de wettelijke termijn daarvoor verstreek eind 2025. Bij alle andere onderdelen van de keten gebeurde dat keurig op tijd. De curator doet uitdrukkelijk nader onderzoek naar de reden waarom juist die ene, belangrijkste jaarrekening bleef liggen, en naar de gevolgen daarvan. Het is geen beschuldiging. Het is een vraag — maar een die in faillissementen zelden zonder betekenis blijft.

Voor de duizenden klanten is de vraag concreter en pijnlijker: hoeveel van hun geld zien ze ooit terug? Het eerlijke antwoord, bij een boedel van ongeveer een miljoen tegenover meer dan tien miljoen aan schulden, luidt waarschijnlijk: weinig tot niets. De webshop bestaat nog — de naam, de site, het klantenbestand zijn doorverkocht en draaien onder een nieuwe eigenaar verder. Maar de bestellingen van de oude klanten reisden niet mee. Die liggen, in zekere zin, nog altijd op zee.

Het faillissement is uitgesproken op 16 april 2026; het eerste geconsolideerde verslag van de curator dateert van 11 juni 2026. Het onderzoek loopt nog.