De draaibanken stonden niet stil

De Noorderringweg

Aan de rand van Marum, een dorp met vijfduizend inwoners in het Groningse Westerkwartier, ligt een industrieterrein waar het geluid van metaal de stilte van het platteland doorbrak. Achter de hekken van de Noorderringweg stonden CNC-bewerkingscentra en draaibanken — stuk voor stuk gloednieuw, bouwjaar 2022 — die dag in dag uit metaal bewerkten voor klanten in heel Nederland.

Het concern dat hier opereerde, was geen kleine speler. Drie vestigingen — in Marum, in Oosterwolde, in Heerenveen — samen goed voor honderdacht werknemers. Een ondernemingsraad. Een omzet die in betere tijden tegen de dertig miljoen euro aanschurkte. Een familiebedrijf, bijna veertig jaar oud.

Bijna veertig jaar metaal

Het begon eind jaren tachtig in Marum. Metaalbewerking, fabricage, handel in metaalproducten. In de decennia die volgden groeide het bedrijf naar Friesland: eerst een vestiging in Oosterwolde, dan een in Heerenveen. Fijnmechanica, metaalhandel, metaalbewerking — elk in een aparte vennootschap, maar allemaal onderdeel van hetzelfde familieverband.

Aan het hoofd stond een holding die de boel bij elkaar hield. Daaronder zes werkmaatschappijen, verdeeld over twee clusters: het noorden — Groningen en Friesland — en het zuiden, vanuit Venray in Limburg. Samen vormden ze een concern dat in de regio een vertrouwde naam was.

De investeringen waren er naar. In 2022 werd fors geïnvesteerd in nieuwe machines: Okuma-draaibanken, Doosan-bewerkingscentra, CNC-apparatuur van het nieuwste type. Allemaal via operational lease. Allemaal bestemd voor de lange termijn.

De spiraal

Maar de cijfers vertelden een ander verhaal dan de gloednieuwe machines deden vermoeden. De omzet van het concern daalde van bijna dertig miljoen euro in 2023 naar ruim vijfentwintig miljoen in 2024. Voor 2025 werd een verdere daling verwacht, naar drieëntwintig miljoen.

Ernstiger was wat er onder de omzet gebeurde. De EBITDA — het geld dat overblijft na de operationele kosten — verdampte. Van 3,9 miljoen in 2023 naar 1,4 miljoen in 2024, naar een geschatte honderdduizend euro in 2025. Tegelijkertijd drukten goodwill-afschrijvingen en financieringslasten met ruim vier miljoen euro per jaar op de resultaten. De rekening klopte niet meer.

Het concern verkeerde al langere tijd in financieel zwaar weer. In de laatste maanden had een consortium van partijen — waaronder een groep nieuwe investeerders — onderzocht of een herstructurering van de schuldenpositie mogelijk was. De hoop was dat een kapitaalinjectie het tij kon keren.

De vrijdag

Op 25 januari 2026 trok de beoogd investeerder zich terug. Dezelfde dag nog liet de advocaat van de aandeelhouder aan alle betrokken partijen weten — waaronder de huisbankier — dat een faillissement van de vennootschappen aanstaande was.

De reactie van de bank was onmiddellijk: de lopende bankrekeningen werden geblokkeerd. Van het ene op het andere moment kon het concern geen betalingen meer doen. Vijf dagen later, op 30 januari 2026, sprak de rechtbank het faillissement uit over de zes noordelijke vennootschappen.

De maandag

Wat volgde was ongebruikelijk. Nadat de faillissementen op vrijdag waren uitgesproken, voerden de curatoren datzelfde weekend intensief overleg met de bank. Het resultaat: een boedelkrediet — in feite een noodlening — waarmee de bedrijfsvoering kon worden voortgezet. De bank stelde het creditsaldo op twee van de betaalrekeningen beschikbaar, plus een kredietlijn op verpande debiteurenvorderingen tot maximaal achthonderdduizend euro.

Op maandagochtend 2 februari startten de machines weer op. De productie had geen dag stilgelegen.

Dat was geen vanzelfsprekendheid. Bij het staken van de bedrijfsvoering zou de waarde van het concern zijn “verdampt”, schreven de curatoren. Klanten zouden hun orders elders hebben ondergebracht. De debiteurenportefeuille — 2,8 miljoen euro op de dag voor het faillissement — zou grotendeels oninbaar zijn geworden. Een doorstart zou in dat geval illusoir zijn geweest.

Maar het personeel werkte door. Twee medewerkers van de curatoren werkten fulltime mee op de bedrijfslocatie in Marum. Met nagenoeg alle klanten en leveranciers werd overeenstemming bereikt over het continueren van de relatie. De productie draaide op het niveau van voor het faillissement.

Op 5 februari kregen alle honderdacht werknemers hun ontslagbrief. Maar ze bleven aan het werk — nu ten behoeve van de boedel, in afwachting van een doorstart die hopelijk zou komen.

De doorstart

Die kwam er. Zeventien partijen meldden zich als gegadigde voor een overname van onderdelen van het concern. Medio februari kregen ze allemaal toegang tot een digitale dataroom. Velen stelden aanvullende vragen die de curatoren zo goed als mogelijk beantwoordden.

Zes partijen brachten een voorlopig bod uit. Daaruit selecteerden de curatoren drie finalisten: één kandidaat voor het geheel, één voor de noordelijke vennootschappen, en één voor het zuiden.

De deadline voor het definitieve bod was woensdag 25 februari, twintig uur. Die avond bleken de twee regionale kandidaten afgevallen — zij hadden geen definitief bod ingediend. De kandidaat voor het geheel deed dat wél.

Twee dagen later, op 27 februari, bereikten de curatoren overeenstemming. Als koper werd een nieuw opgerichte holding tussengeschoven. De totale koopsom voor het hele concern: 9.358.000 euro.

Het bedrag was als volgt onderverdeeld: ruim zeven miljoen voor de machines en inventaris, tweehonderdtienduizend euro voor voorraden, een half miljoen voor gereed product, bijna een miljoen voor onderhanden werk, vierhonderdvijftigduizend voor goodwill, en achtentachtigduizend voor rollend materieel. Per 1 maart 2026 was de doorstart een feit.

Wat nog open staat

Het verhaal van het metaalconcern is daarmee niet af. Er loopt een rechtszaak over een beweerdelijk geschonden concurrentieverbod. De partij die het bedrijf eerder had verkocht, zou dit verbod hebben overtreden. De rechtbank achtte deze partij in eerste aanleg aansprakelijk — opvallend genoeg zonder dat de gedaagde partij inhoudelijk verweer had gevoerd. De zaak is nu in hoger beroep.

Pikant detail: diezelfde partij is ook de verhuurder van alle drie de bedrijfspanden — in Marum, Oosterwolde en Heerenveen. De huur bedroeg gezamenlijk meer dan vijftigduizend euro per maand.

Tweeëndertig leveranciers hebben zich gemeld met een beroep op eigendomsvoorbehoud — zij claimden dat geleverde grondstoffen en gereedschappen nog niet waren betaald en dus nog hun eigendom waren. De curatoren hebben een deel van deze goederen verbruikt tijdens de voortzettingsperiode en zullen de leveranciers hiervoor schadeloos stellen.

De huisbankier claimt ruim vijf miljoen euro aan openstaande leningen en leasecontracten. Daarbovenop staat een investeringsfonds voor zo’n 8,5 miljoen euro aan achtergestelde leningen. Met de opbrengst van de doorstart en de debiteurenincasso — inmiddels ruim 3,3 miljoen euro geïnd — is de bankschuld grotendeels voldaan. Wat er overblijft voor de overige schuldeisers, zal in de komende verslagen moeten blijken.

De oorzaak van het faillissement wordt nog nader onderzocht door de curatoren.

Het dossier van het Groningse metaalconcern loopt nog. Dit artikel is gebaseerd op het eerste openbare verslag van 1 april 2026.