De berg die niemand wilde

Oosterwijk

In het zuidoosten van Drenthe, waar de provincie langzaam overgaat in veenkoloniën en de dorpen zich uitrekken langs oude kanalen, ligt een gehucht dat Nieuw-Dordrecht heet. Het is het soort plaats waar een vreemdeling makkelijk doorheen rijdt zonder het te merken — een kerk, een school, een sportveld, een rij bakstenen huizen die ooit gebouwd werden voor turfstekers en hun gezinnen. Wie vanaf Emmen richting de Duitse grens rijdt, passeert aan de rand van het dorp een industrieterrein dat de Oosterwijk heet.

Daar, op nummer vijfentwintig, stonden de afvalcontainers. Blauwe, groene, gele bakken met bedrijfslogo’s van particulieren en kleine ondernemers uit de regio. Ze werden geplaatst, volgestort met bouwpuin, tuinafval, oude matrassen, gedemonteerd kantoormeubilair — wat mensen maar kwijt wilden. De containers gingen heen en weer. Een deel van het afval werd gesorteerd en verkocht als grondstof. De rest werd tegen betaling verbrand of afgevoerd.

Een kleine onderneming

Het was geen groot bedrijf. Vier werknemers, al jaren — in het jaar voor het faillissement waren er vier, in het jaar daarvoor ook. Geen groei, geen krimp. Een onderneming die precies groot genoeg was om vier gezinnen te onderhouden en een handvol klanten te bedienen.

De omzet daalde wél. In 2021 draaide het bedrijf nog bijna twee en een half miljoen euro, met een bescheiden verlies van honderdachtenvijftigduizend euro. Een jaar later was de omzet teruggevallen tot een kleine anderhalf miljoen. En het verlies was vervijfvoudigd: ruim achthonderdvijfenzestigduizend euro in de min.

Over 2023, 2024 en 2025 zijn geen jaarrekeningen gedeponeerd. Die zijn er ook niet. De accountant die de concept-cijfers over 2022 nog had opgesteld, beëindigde kort daarna de dienstverlening. De reden die de accountant later aan de curator gaf, was even kort als scherp: hij was niet correct geïnformeerd. In de concept-jaarrekening over 2022 bleken verkochte activa geboekt te zijn als omzet. Dat is geen technisch foutje. Wie zijn boekhouding ziet als inkomstenbron voor activa-verkoop, onderneemt niet meer — die vereffent.

De bestuurder die het niet wist

Wie dan de touwtjes in handen had, is een vraag waarop de man die formeel aan het roer stond een opmerkelijk antwoord gaf.

Op papier was de constructie rechttoe rechtaan: de afvalonderneming had als enig aandeelhouder en bestuurder een beheer-BV, die op haar beurt een enig bestuurder had — weer een holding. En die holding had één natuurlijk persoon als bestuurder. Drie lagen diep, geen zijlijnen. Alles leidde naar één man.

Die ene man heeft aan de curator verklaard dat hij tot kort voor de faillissementsdatum niet wist dat hij (indirect) enig bestuurder was geworden van de afvalonderneming. Eerder zaten er nog twee andere bestuurders in de beheer-BV. Die hebben zich op 1 december 2022 laten uitschrijven. Sindsdien, meer dan drie jaar lang, stond er formeel niemand anders meer tussen hem en het bedrijf in.

Of die verklaring standhoudt, zal de curator nader onderzoeken. Wat zeker is: de boekhoudplicht was niet nageleefd. De jaarrekeningen waren niet gedeponeerd. Dat is voor de curator voldoende om vast te stellen dat er — in de termen van het Burgerlijk Wetboek — sprake is van een “wettelijk onweerlegbaar vermoeden van onbehoorlijk bestuur”. En dat wordt vermoed een belangrijke oorzaak van het faillissement te zijn.

Dat is een harde conclusie, al in het eerste verslag.

De geldopnames

Want er is meer. In de zes weken die de curator heeft gehad om het dossier te inventariseren, heeft hij een ander patroon blootgelegd dat al vroeg tot zijn bevindingen is gaan behoren. Het staat nu zo in het verslag: “Reeds thans is duidelijk dat er sprake is van grote geldopnames van de bankrekening van de onderneming en dat dit een belangrijke rol heeft gespeeld bij de ondergang van de onderneming.”

Geen mitsen, geen maren. Geen “er wordt nog onderzocht”. Het staat er.

Hoeveel er precies is opgenomen, waar het geld naartoe is gegaan, wie eraan te pas kwam — dat moet de komende maanden duidelijker worden. Maar de richting is gezet.

De verdwenen bedrijfsmiddelen

Daarnaast is er het raadsel van de verdwenen bedrijfsmiddelen. Volgens de jaarrekeningen en de nog beschikbare boekhouding zouden er bedrijfsmiddelen moeten zijn — machines, voertuigen, gereedschap, het soort spullen dat een afvalverwerker nu eenmaal nodig heeft. Ook partijen van buiten hebben zich bij de curator gemeld met claims: zij stelden eigendomsrechten te hebben op activa die zich bij het bedrijf zouden bevinden.

Alleen: er is niets aangetroffen. Geen machines op het terrein. Geen voertuigen op het erf. En de bestuurder — dezelfde man die verklaarde pas laat te hebben ontdekt dat hij bestuurder was — zegt niet te weten waar de zaken zich bevinden.

Dan is er nog het spoor dat de curator heeft opgepikt tussen de stukken. Uit facturen — niet uit de jaarrekening, want daar komt het niet in voor — blijkt dat er sprake is geweest van een summier vastgelegde sale-and-lease-back-constructie rond de activa. Dat is een klassieke manier om waarde uit een vennootschap te halen zonder dat het als zodanig in de boeken terugkomt: je verkoopt iets aan jezelf of aan een verwante partij, en huurt het vervolgens terug. De curator heeft deze transactie in onderzoek.

De containers uit Antwerpen

En dan is er nog de Belgische expediteur.

Ergens op een terrein, niet dat van de afvalonderneming zelf, stonden gehuurde containers. Ze waren gevuld met afval dat bestemd was voor export. Maar het bevoegd gezag had ze niet vrijgegeven voor transport. De containers bleven staan. De huurkosten liepen op. Naarmate de weken verstreken, werd de rekening langer.

Een expediteur uit Antwerpen, die de containers had verhuurd, dagvaardde de afvalonderneming in kort geding. De zitting was gepland voor 13 april 2026. De curator liet weten dat de boedel geen middelen had om aan welke vordering dan ook te voldoen. Een schadevordering zou de Belgische partij in de faillissementsprocedure kunnen indienen, zoals elke andere crediteur. Kort voor de zitting trok de expediteur het kort geding in. Over de verdere afwikkeling van de contractuele relatie lopen nu gesprekken.

De berg

En dan is er de berg zelf.

Op de voormalige bedrijfslocatie, aan de Oosterwijk in Nieuw-Dordrecht, ligt een grote berg ongesorteerd afval. Een berg die niet kan worden verkocht, niet kan worden hergebruikt, niet kan worden overgedragen aan een nieuwe eigenaar. Een berg met een negatieve waarde: wie hem in ontvangst neemt, neemt niet een activum aan, maar een kostenpost. Om hem weg te krijgen moet er gesorteerd worden, afgevoerd worden, verbrand worden, gestort worden. Dat kost geld.

De verhuurder van het terrein — nog vóór het faillissement was de huurovereenkomst met wederzijds goedvinden beëindigd — is zelf al begonnen met het afvoeren van het afval, volgens de regels die daarvoor gelden. Hij heeft hierover contact opgenomen met de Omgevingsdienst van de gemeente Emmen. De verhuurder draait dus op voor de opruiming van wat een ander heeft achtergelaten.

Dat is het beeld dat na het eerste verslag overblijft. Een leeg terrein, op een voertuig na dat er niet is, op machines na die niet zijn aangetroffen. Een bestuurder die zegt van niets te hebben geweten. Grote geldopnames van een bankrekening die nu op nul staat. En een berg afval die alleen maar geld kost.

De rekening

De fiscus heeft inmiddels voor ruim achthonderdtweeënzeventigduizend euro aan vorderingen ingediend. Zevenendertig concurrente crediteuren hebben zich gemeld met vorderingen voor in totaal ruim anderhalf miljoen euro. Het UWV moet zijn claim nog indienen. De boedelkosten zijn er óók nog.

Samen is dat op dit moment ruim twee miljoen vierhonderdduizend euro. Daartegenover staat een boedelsaldo van precies nul.

Vier werknemers hebben hun baan verloren. Een handvol klanten moet een nieuwe afvalverwerker zoeken. De expediteur uit Antwerpen wacht op de uitkomst. De verhuurder ruimt op. De Omgevingsdienst kijkt mee.

Wat resteert

Het vermoeden van onbehoorlijk bestuur staat er al. Het onderzoek naar paulianeus handelen — transacties die kort voor een faillissement schuldeisers benadelen — loopt. De sale-and-lease-back-constructie wordt uitgezocht. De geldopnames worden uitgezocht. De vraag waar de bedrijfsmiddelen gebleven zijn, wordt uitgezocht.

Dat is veel voor een eerste verslag, zes weken na de uitspraak. In de meeste dossiers houdt de curator zich op dit punt nog op de vlakte, en staat er bij alle rubrieken “in onderzoek”. Hier niet.

Wat resteert, voor nu, is een lange lijst open vragen. Wie heeft geld opgenomen, hoeveel, waarvoor, en kan dat worden teruggevorderd. Waar zijn de machines en voertuigen. Wat is er precies verkocht en teruggehuurd, en aan wie. Hoe verhoudt zich de verklaring van de bestuurder — die zegt niet te hebben geweten dat hij bestuurder was — tot de handelingen die in zijn naam werden verricht. En: wie betaalt uiteindelijk de kosten van de opruiming van een berg afval die niemand wil.

De volgende rapportage wordt verwacht rond half juli.

Dit artikel is gebaseerd op het eerste openbare verslag van 15 april 2026. Het dossier loopt.